خبرگزاری مهر، گروه استانها: ۱۳ آبان در تاریخ معاصر ایران، فراتر از یک مناسبت تقویمی، نماد پیوند سه رخداد مهم در مسیر شکل‌گیری هویت سیاسی و اجتماعی انقلاب اسلامی است؛ روزی که تبعید امام خمینی (ره)، شهادت دانش‌آموزان و تسخیر سفارت آمریکا در سه مقطع تاریخی، معنایی مشترک در مبارزه با سلطه و دفاع از استقلال ایران پیدا کردند.
از منظر جامعه‌شناسی سیاسی، این سه رویداد را می‌توان سه لایه از مقاومت دانست؛ مقاومت فکری و رهبری در برابر سلطه خارجی، مقاومت نسلی در خیابان‌ها و مقاومت ساختاری در عرصه سیاست و روابط بین‌الملل. پیوند این لایه‌ها، زمینه شکل‌گیری و تداوم گفتمان استکبارستیزی را در جامعه ایران فراهم کرد.
۱۳ آبان ۱۳۴۳، با تبعید امام خمینی (ره) پس از اعتراض به لایحه کاپیتولاسیون، نقطه عطفی در مبارزات استقلال‌خواهانه مردم ایران بود. این رویداد، مفهوم نفی سلطه را از یک مطالبه سیاسی به مؤلفه‌ای هویتی و اعتقادی ارتقا داد و در حافظه جمعی جامعه ایرانی جای گرفت.
در سال‌های بعد، شهادت دانش‌آموزان در ۱۳ آبان ۱۳۵۷ و تسخیر سفارت آمریکا در ۱۳ آبان ۱۳۵۸، ابعاد اجتماعی و نهادی این گفتمان را گسترش داد.
سید حسین جعفری، نویسنده و پژوهشگر اسلامی و مدرس علوم سیاسی، جامعه‌شناسی و معارف دانشگاه‌های استان بوشهر، در گفتگو با خبرنگار مهر، به بررسی ابعاد تاریخی، جامعه‌شناختی و آینده گفتمان استکبارستیزی و نقش ۱۳ آبان در تداوم هویت انقلابی ایران پرداخته است.
۱۳ آبان را چگونه می‌توان از منظر جامعه‌شناسی سیاسی تحلیل کرد و چرا این روز جایگاهی فراتر از یک مناسبت تاریخی دارد؟
در جامعه‌شناسی سیاسی، برخی رویدادها از سطح رخدادهای معمول فراتر می‌روند و به وقایع بنیان‌گذار تبدیل می‌شوند؛ یعنی نقاطی که ساختار معنایی یک جامعه را شکل می‌دهند و نسل‌های بعدی هویت خود را در نسبت با آن‌ها تعریف می‌کنند. ۱۳ آبان در تاریخ سیاسی ایران چنین جایگاهی دارد.
این روز حاصل تلاقی سه رخداد مهم است؛ تبعید امام خمینی (ره) در سال ۱۳۴۳، شهادت دانش‌آموزان در سال ۱۳۵۷ و تسخیر سفارت آمریکا در سال ۱۳۵۸. هر یک از این رخدادها به‌تنهایی می‌توانست مسیر تاریخ ایران را تغییر دهد، اما پیوند آن‌ها معنایی فراتر از مجموع رویدادها ایجاد کرد.
از منظر جامعه‌شناختی، این سه واقعه سه لایه مقاومت را نمایندگی می‌کنند؛ مقاومت فکری و رهبری، مقاومت نسلی و خیابانی و مقاومت ساختاری و نهادی. این لایه‌ها در کنار یکدیگر، گفتمان استکبارستیزی را به یکی از مؤلفه‌های هویت سیاسی انقلاب اسلامی تبدیل کردند.
تبعید امام خمینی (ره) در ۱۳ آبان ۱۳۴۳ چه تأثیری بر شکل‌گیری گفتمان استقلال‌خواهی و نفی سلطه داشت؟
تبعید امام خمینی (ره) پس از اعتراض ایشان به لایحه کاپیتولاسیون، نقطه عطفی در مبارزات ضداستعماری ایران بود. آنچه این رویداد را از اعتراضات پیشین متمایز می‌کرد، صورت‌بندی گفتمانی آن بود.
امام با افشای ماهیت تحقیرآمیز کاپیتولاسیون، نفی سلطه را از یک مطالبه سیاسی محدود به اصلی اعتقادی و هویتی ارتقا دادند.
از منظر جامعه‌شناسی معرفت، تبعید امام نه پایان حرکت، بلکه آغاز شکل‌گیری حافظه جمعی مقاومت بود از منظر جامعه‌شناسی معرفت، تبعید امام نه پایان حرکت، بلکه آغاز شکل‌گیری حافظه جمعی مقاومت بود. تبعید که با هدف حذف ایشان از عرصه سیاسی صورت گرفت، به سرمایه‌ای نمادین تبدیل شد و تصویر رهبری ایستاده در برابر تحقیر و سلطه را در ذهن جامعه تثبیت کرد.
در شرایطی که جامعه ایران مدرنیزاسیون آمرانه پهلوی را تجربه می‌کرد، این رویداد زمینه بازشناسی کرامت انسانی و استقلال ملی را فراهم ساخت و در شکل‌گیری زمینه‌های اجتماعی انقلاب ۱۳۵۷ نقش داشت. به همین دلیل، ۱۳ آبان ۱۳۴۳ را نمی‌توان صرفاً رویدادی متعلق به گذشته دانست؛ این واقعه همچنان یکی از نقاط مرجع گفتمان استقلال‌خواهی ایران است.
شهادت دانش‌آموزان در ۱۳ آبان ۱۳۵۷ چه نقشی در پیوند نسل جوان با انقلاب اسلامی داشت؟
شهادت دانش‌آموزان در ۱۳ آبان ۱۳۵۷ را باید از منظر جامعه‌شناسی نسل‌ها بررسی کرد. در مرحله اوج‌گیری انقلاب، نسل جوان به یکی از حاملان اصلی کنش اعتراضی تبدیل شد و حضور دانش‌آموزان در خیابان‌ها نشان داد که انقلاب صرفاً محدود به گروه‌های سیاسی یا طبقات اجتماعی خاص نیست.
این واقعه کارکردی مهم در پیوند نسل انقلابی با نسل آینده داشت. دانش‌آموزانی که جان خود را از دست دادند، به نمادهایی تبدیل شدند که مرگشان انگیزه و مشروعیت اخلاقی برای ادامه مبارزه ایجاد کرد. از این منظر، ۱۳ آبان ۱۳۵۷ نقطه انتقال نسل جوان از حاشیه به مرکز هویت انقلابی بود.
اهمیت این رویداد در انتقال بین‌نسلی حافظه مقاومت نیز نهفته است. نسل‌های بعدی، از جمله نوجوانان و جوانان امروز، از طریق روایت‌های تاریخی، آموزش و آیین‌های جمعی با این تجربه ارتباط برقرار می‌کنند.
البته تداوم این ارتباط به معنای یکسان بودن نگرش نسل‌ها نیست؛ هر نسل مفاهیم استقلال و مقاومت را با زبان و تجربه خود بازتعریف می‌کند.
تسخیر سفارت آمریکا در ۱۳ آبان ۱۳۵۸ چگونه گفتمان استکبارستیزی را به سطح سیاست و نهادهای سیاسی ارتقا داد؟
تسخیر سفارت آمریکا در ۱۳ آبان ۱۳۵۸، از منظر جامعه‌شناسی سیاسی، نقطه‌ای بود که گفتمان استکبارستیزی را از سطح شعار و مطالبه به عرصه سیاست خارجی و کنش نهادی منتقل کرد.
ااسناد به‌دست‌آمده از سفارت، ابعاد مداخله آمریکا در امور ایران، از کودتای ۲۸ مرداد تا دوره پس از انقلاب، را در معرض توجه عمومی قرار داد سناد به‌دست‌آمده از سفارت، ابعاد مداخله آمریکا در امور ایران، از کودتای ۲۸ مرداد تا دوره پس از انقلاب را در معرض توجه عمومی قرار داد.
این رویداد نوعی شوک معرفتی ایجاد کرد؛ زیرا بخش مهمی از جامعه، ادعاهای مربوط به مداخله خارجی را در قالب اسناد و شواهد مشاهده می‌کرد. تسخیر سفارت همچنین مرزبندی نمادین ایران پس از انقلاب با نظم جهانی تحت رهبری آمریکا را آشکارتر ساخت.
البته این اقدام پیامدهای گسترده‌ای در روابط خارجی ایران داشت و هزینه‌هایی از جمله تحریم و انزوای سیاسی به همراه آورد.
با این حال، از منظر هویت سیاسی، به تقویت مفهوم استقلال و نفی سلطه در گفتمان رسمی جمهوری اسلامی کمک کرد. در تحولات بعدی نیز این گفتمان، از دفاع از انقلاب به مفاهیمی مانند بازدارندگی و امنیت ملی گسترش یافت.
چرا ۱۳ آبان پس از بیش از چهار دهه همچنان ظرفیت هویت‌بخشی و بسیج اجتماعی دارد؟
ماندگاری ۱۳ آبان را می‌توان با سه کارکرد اصلی توضیح داد. نخست، حافظه تاریخی این روز با تجربه زیسته جامعه پیوند خورده است. تحریم‌ها، مناقشات منطقه‌ای و تحولات امنیتی باعث شده‌اند موضوع استقلال و نفی سلطه همچنان در فضای عمومی ایران مطرح باشد.
دوم، ۱۳ آبان کارکرد هویت‌بخش دارد. این مناسبت به جامعه یادآوری می‌کند که استقلال سیاسی و کرامت ملی از مؤلفه‌های مهم هویت انقلاب اسلامی هستند. البته میزان پذیرش و تفسیر این مفاهیم در میان نسل‌های مختلف یکسان نیست و باید تفاوت‌های نگرشی را جدی گرفت.
سوم، گفتمان مقاومت و نفی سلطه از مرزهای ایران فراتر رفته و در برخی جنبش‌های سیاسی و اجتماعی جهان نیز بازتاب یافته است.
این ظرفیت می‌تواند به دیپلماسی عمومی ایران کمک کند، مشروط بر آنکه مفاهیم مطرح‌شده با تحلیل مستند و گفت‌وگوی بین‌المللی همراه باشند.
برای جلوگیری از تشریفاتی شدن ۱۳ آبان و انتقال مؤثر مفاهیم آن به نسل جدید چه باید کرد؟
هر گفتمانی در گذر زمان با خطر روتین‌شدن و تهی‌شدن از معنا مواجه است. ۱۳ آبان نیز اگر صرفاً به تعطیلی رسمی یا مراسم تکراری محدود شود، ممکن است بخشی از ظرفیت هویتی و اجتماعی خود را از دست بدهد.
۱۳ آبان در حافظه سیاسی ایران سه کارکرد مهم دارد؛ یادآوری تجربه سلطه، شکل‌دهی به هویت جمعی و ایجاد ظرفیت کنش اجتماعی راهکار اصلی، بازتولید معنایی این مناسبت متناسب با نیازهای نسل جدید است. مشارکت واقعی دانش‌آموزان در طراحی و اجرای برنامه‌ها، استفاده از هنر و رسانه‌های نوین و پیوند دادن تاریخ ۱۳ آبان با مسائل روز می‌تواند به زنده ماندن این مناسبت کمک کند.
نسل جوان امروز به تحلیل و استدلال نیاز دارد. بنابراین، به جای تکرار صرف شعارها، باید درباره ساختارهای سلطه، هزینه‌ها و پیامدهای سازش یا مقاومت و نسبت استقلال با پیشرفت گفت‌وگو کرد. اگر ۱۳ آبان بستری برای پرسشگری، تحلیل تاریخی و مشارکت آگاهانه باشد، می‌تواند در دهه‌های آینده نیز جایگاه خود را حفظ کند.
در نهایت، ۱۳ آبان در حافظه سیاسی ایران سه کارکرد مهم دارد؛ یادآوری تجربه سلطه، شکل‌دهی به هویت جمعی و ایجاد ظرفیت کنش اجتماعی. تداوم این کارکردها نه فقط در پاسداشت گذشته، بلکه در توانایی بازتعریف معنا و انتقال آگاهانه آن به نسل‌های آینده نهفته است.
نظر شما