فاجعه مدرسه میناب

بچه‌های شهید مدرسه شجره طیبه، حاضر!

اینجا روایتی داریم از جنایتی عریان علیه معصومیت، کوله‌پشتی‌هایی که به مانیفست سرخ مظلومیت و پایداری در جهان تبدیل شدند و آرزوهایی که زیر خاک و بتن خفتند.

غایبین امسال از همه حاضرترند

«خانوم اجازه؟ می‌شه درس رو شروع کنیم؟ ما بچه‌ها، از اون دنیا حواسمون هست. نگران نباشید. ما غایبین امسال، از همه دانش‌آموزان دیگر، حاضرتریم.»

فریاد نیمکت‌های خالی

یک نیمکت کمتر، شاید به چشم نیاید؛ مخصوصا وقتی کلاس پر از دانش‌آموز باشد، اما برای کسی که هر روز کنار آن نیمکت نشسته، ماجرا فرق می‌کند.

مرثیه رنگ‌ها بر مزار معصومیت

فاجعه جانسوز مدرسه میناب و پرپر شدن کودکان معصوم در جریان جنگ سوم، زخمی عمیق بر وجدان جمعی و حافظه تاریخی ایران بر جای گذاشت که نیازمند بازنمایی و ثبت در لایه‌های عمیق‌تر فرهنگ است.

رنج بازماندگان میدان رقابت رسانه‌ها نیست

رسانه‌ها در کنار مسئولیت اطلاع‌رسانی تا چه اندازه نسبت به سلامت روان بازماندگان و حفظ کرامت انسانی آنان مسئولیت دارند.

داغ میناب تازه شد

میناب امروز دوباره به همان صبح برمی‌گردد؛ صبحی که هیچ‌کس تصور نمی‌کرد زنگ مدرسه، آخرین صدایی باشد که ۱۶۸ دانش‌آموز و عضو کادر مدرسه شجره طیبه می‌شنوند.

روایت «مجله مهر» از عکاسی که مهم‌ترین عکس را ثبت کرد؛

حمله به میناب یک جنایت جنگی بود/مظلومیت کودکان را به جهان نشان دادم

برخی تصاویر، روایتگر یک لحظه نیستند بلکه حافظه تاریخ‌اند. درست مانند عکسی که مرتضی آخوندی از خاک‌سپاری شهدای مدرسه شجره طیبه ثبت کرد؛ تصویری که امروز برنده بهترین عکس جهان شده است.

در پناه خانه پدری

در صحن‌ حرم امیرالمؤمنین (ع)، جایی که زائران از گوشه و کنار جهان گرد آمده‌اند، ۳۵۰ نفر از خانواده‌های شهدای شهرستان میناب نیز به دعوت آستان مقدس علوی در نجف اشرف حضور دارند.

چشمان میناب

تصویرها بزرگ بودند و مبهوت‌کننده؛ یک‌راست زل می‌زدند توی چشم‌هایت. همین نگاه خیره کافی است تا وسط هیاهوی میدان تجریش، قدم‌هایت سست شود و روزت به هم بریزد.

مکاشفه عجیب دختر مینابی

بعضی حقیقت‌ها هستند که در چارچوب منطق نمی‌گنجند و تنها دل است که می‌تواند این رازها را درک کند. مانند آن پیشگویی‌هایی که چند تن از دانش‌آموزان مدرسه میناب، درست پیش از شهادت بر زبان آوردند.

خواهر و برادری که با هم پر کشیدند

دفتر و کتاب‌هایی که برای همیشه بسته شدند و مادری که حالا به جای جشن قبولی تیزهوشان دخترش، باید با خاطرات بیرون آوردن بچه‌ها از زیر آوار زندگی کند.

اینجا مزار امیران است

جرات نگاه کردن به عکس‌های امیرمحمد بوستانی را ندارم. هربار که نگاهش می‌کنم، چشمان پسرم را می‌بینم و شرم می‌کنم از اینکه به پدر شهید بگویم امیر تو شبیه امیر من است.

بغض ایران برای ماکان

بیش از دو ماه از حمله دشمنان به مدرسه شجره طیبه میناب می‌گذرد و تنها یک نام در فهرست مفقودان باقی مانده «ماکان نصیری» دانش‌آموز هفت‌ساله‌ای که هنوز هیچ نشانه‌ای از پیکرش به‌دست نیامده است.

١۶٨ آرزوی قنداق شده

سوزناک‌ترین این حسرت‌ها، سهم مادر «محمد» است. پسری که اول کوله‌پشتی‌اش از زیر آوار پیدا شد و بعد پیکر کوچکش؛ آنقدر کوچک که می‌شد به رسم نوزادی قنداقش کرد.