به گزارش خبرنگار مهر، منیژه پورعلی، شاعر و عضو هیئت علمی دانشگاه ملایر، در مثنوی جدیدی با نگاهی انسانی و عاطفی به مفاهیمی همچون صلح، عشق، آزادی و میهن‌دوستی پرداخته است:
وقتی همه از جنگ می‌گویند چشمت هنوز از صلح می‌خواند
دستت دوباره مهر می‌بافد این را سکوت قرن می‌داند
چشمت تبسم می‌زند بر جنگ، لبخند تو آیینه صلح است
رد نگاه خنده‌آلودت بر کوچه‌های دهر می‌ماند
من کنج آغوش تو آرامم حتی اگر دنیا به هم ریزد
حتی اگر غم لشکر انگیزد تا خون سرخ عاشقان ریزد
حتی اگر خشم خداوندان طوفانی از نفرت به پا سازد
حتی اگر نفرین شوم مرگ در دامن انسان بیاویزد
رویین‌تنم کن با طلسم عشق تا فاتح میدان غم باشم
بگذار اگر رستم نخواهم شد چیزی شبیه گستهم باشم
بر من بخوان افسون آزادی با آیه‌های لذت و شادی
تا با درفش آرزوهایت با بخت‌یاری هم قدم باشم
فردای من در دست‌های توست ای بخت خواب‌آلوده بیدار
ای گوش سرمابرده تقدیر ای گرگ بالان دیده هوشیار
در این شب تاریک و بیم موج کز هر طرف افسانه می‌بارد
راهی بجز تردید پیشت نیست گامی به سوی روشنی بردار
بانوی من ای مادر تاریخ ای یادگار فر جاویدان
ای گوهر تابان و ارزشمند در سینه گنجینه دوران
ققنوس‌وار از آتش نیرنگ بیرون بیاور جان پاکت را
تا پر گشایم سوی آغوشت ای قله آمالم ای ایران
نظر شما