به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه عبری هاآرتص در مقاله‌ای به مسئله انزوای بین المللی رژیم صهیونیستی در آستانه انتخابات پارلمانی این رژیم پرداخته و نوشت: در حالی که همه، روز سه‌شنبه برای حل مسائل داخلی بغرنج به پای صندوق‌های رأی می‌روند، موضوع مهم دیگری در بحث‌های عمومی نادیده گرفته شده است: کاهش مداوم جایگاه اسرائیل در صحنه بین‌المللی.
هاآرتص تاکید کرد که تل آویو امروز با یک بحران دیپلماتیک واقعی روبرو هستیم که پیامدهای آن کمتر از چالش‌ها و بحران امنیتی نیست. همچنین انتقاد بین المللی از سیاست‌های تل‌آویو در قبال فلسطینیان دیگر محدود به بیانیه‌های محکومیت یا تظاهرات در خیابان‌های اروپا نیست، بلکه به تدریج به گام‌های دیپلماتیک ملموس، محدودیت‌های همکاری و بحث‌های گسترده‌تر در مورد اعمال تحریم‌ها تبدیل می‌شود.
این رسانه صهیونیستی هشدار داد که ادامه سیاست‌های فعلی، به ویژه اقدامات یکجانبه در کرانه باختری و نوار غزه، این روند را تسریع کرده و منجر به واقعیتی می‌شود که در آن تل‌آویو خود را به طور فزاینده‌ای منزوی می‌بیند.
در ادامه این مقاله آمده است: اینکه تصور کنیم انزوای بین‌المللی صرفاً به تصویر و وجهه تل‌آویو آسیب می‌زند، درست نیست؛ زیرا جایگاه بین‌المللی، سنگ بنای امنیت اسرائیلی‌هاست.
رسانه مذکور عبری در ادامه نسبت به پیامدهای گسترش شهرک سازی‌ها در کرانه باختری و طرح الحاق و همچنین تشدید تروریسم شهرک نشینان علیه فلسطینیان هشدار داده و تاکید کرد که توانایی خرید سلاح، ایجاد همکاری اطلاعاتی، جذب سرمایه‌گذاری، توسعه روابط اقتصادی و کسب حمایت دیپلماتیک در طول بحران‌ها را نمی‌توان تضمین کرد و حتی یک کشور با قدرت نظامی قابل توجه نمی‌تواند به جهان پشت کند و انتظار داشته باشد که هزینه‌ای نپردازد.
نویسنده این مقاله در ادامه از صهیونیست‌ها خواست تا سؤالی فراتر از هویت نخست وزیر بعدی بپرسند و این سؤال را مطرح کنند که آیا تل‌آویو می‌خواهد رویکرد انزواطلبانه و دفاعی فعلی را ادامه دهد یا اینکه آماده است تا ضرورت پیگیری سیاستی را که امکان ایجاد اتحاد، بازگرداندن اعتماد و کاهش درگیری‌ها را فراهم می‌کند، بپذیرد.
هاآرتص خاطرنشان کرد که اگرچه ایده‌های اخراج، آوارگی و الحاق ممکن است در شعارهای انتخاباتی جذاب به نظر برسند، اما پیامدهای آنها بر جایگاه بین‌المللی اسرائیل می‌تواند ویرانگر باشد. این ایده‌ها شکاف‌ها را با کشورهای دوست عمیق‌تر می‌کنند، به چشم‌انداز عادی‌سازی روابط با کشورهای عربی آسیب می‌رسانند و اقدامات تنبیهی اقتصادی و دیپلماتیک را تسریع می‌کنند.
در ادامه این مقاله آمده است که تغییر سیاست، همه مشکلات را یک شبه حل نمی‌کند، اما بین کابینه ای که به دنبال مقابله با تهدیدها در عین حفظ روابط خود با جهان است و حاکمیتی که به طور پیشگیرانه تسلیم انزوای بین‌المللی به عنوان سرنوشتی اجتناب‌ناپذیر می‌شود، باید تمایز قائل شد.
نظر شما