محمدحسین حاجعلی در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره به ویژگی‌های منحصربه‌فرد غار سن‌ایک کهک دلیجان، اظهار کرد: این جاذبه با برخورداری از پرتگاه‌های داخلی، ستون‌های آهکی بلند و سازندهای مخروطی سرخ‌رنگ، ظرفیت متفاوتی برای گردشگری شهرستان دلیجان ایجاد کرده است.
وی گفت: غار سن‌ایک کهک از جاذبه‌هایی است که مسیر دسترسی به فضای داخلی آن، بخشی از هویت این پدیده طبیعی را شکل می‌دهد.
دهیار روستای کهک افزود: ورود به برخی قسمت‌های این غار نیازمند عبور عمودی با استفاده از نردبان، طناب و تجهیزات تخصصی غارنوردی است و این شرایط، غار مذکور را از بسیاری از غارهای با قابلیت بازدید عمومی متمایز می‌کند و پیمایش آن را مستلزم آمادگی فنی و همراهی افراد متخصص می‌کند.
وی افزود: قدمت چندمیلیون‌ساله و ساختارهای سنگی ویژه، از اهمیت طبیعی و زمین‌شناختی آن می‌کاهد و باید اذعان کرد این غار صرفاً فضایی زیرزمینی برای تماشای سنگ‌ها نیست، بلکه مجموعه‌ای از سازندهای آهکی، اختلاف ارتفاع‌ها و پرتگاه‌ها را در خود جای داده که شناخت و پیمایش آن مستلزم دقت و تخصص است.
حاجعلی بیان کرد: ارتفاع یکی از ستون‌های شناخته‌شده این غار حدود ۱۴ متر گزارش شده است که این ابعاد، تصویری از مقیاس بزرگ سازندهای داخلی آن را به دست می‌دهد و شکل‌گیری این ساختارها حاصل فرایندهای طبیعی طولانی‌مدتی است که طی آن مواد معدنی به‌تدریج رسوب کرده و شکل‌های گوناگون سنگی را پدید آورده‌اند.
دهیار روستای کهک با اشاره به چالش‌های موجود در پیمایش این غار، تأکید کرد: پرتگاه‌ها و مسیرهای دشوار در کنار زیبایی سازندها، ضرورت توجه جدی به مسائل ایمنی را دوچندان می‌کند.
حاجعلی با اشاره به آسیب‌پذیری بالای سازندهای آهکی، هشدار داد: ساختارهایی که طی میلیون‌ها سال شکل گرفته‌اند، ممکن است بر اثر یک رفتار نادرست در مدت کوتاهی تخریب شوند چرا که شکستن چکیده‌ها و چکنده‌ها، دست‌کاری ستون‌های آهکی، نوشتن یادگاری روی دیواره‌ها و رها کردن زباله، علاوه بر لطمه زدن به سیمای غار، ارزش طبیعی و علمی آن را نیز به شدت کاهش می‌دهد.
وی تصریح کرد: حفاظت از غار سن‌ایک باید با ویژگی‌های واقعی آن متناسب باشد و مسیرهای فنی و سازندهای شکننده، ایجاب می‌کند که ورود به بخش‌های دشوار با برنامه‌ریزی، تجهیزات مناسب و رعایت دقیق ضوابط ایمنی انجام شود همچنین آموزش گردشگران درباره پرهیز از لمس یا تخریب سازندها و جلوگیری از آلودگی محیط، می‌تواند در کاهش آسیب‌های انسانی و محیط‌زیستی مؤثر باشد.
حاجعلی با اشاره به ظرفیت‌های اقتصادی گردشگری طبیعی گفت: جاذبه‌ای مانند غار سن‌ایک زمانی می‌تواند برای روستای کهک ارزش اقتصادی ایجاد کند که ارتباط آن با سایر خدمات و ظرفیت‌های منطقه برقرار شود و حضور برنامه‌ریزی‌شده گردشگران می‌تواند تقاضا برای اقامتگاه‌های بوم‌گردی روستای کهک، محصولات محلی، صنایع‌دستی و خدمات راهنمایی را افزایش دهد و بخشی از درآمد حاصل از گردشگری را به کسب‌وکارهای محلی اختصاص دهد.
وی با اشاره به جایگاه قانونی این اثر در فهرست آثار ملی، گفت: غار سن‌ایک کهک در ۱۱ دی‌ماه ۱۳۸۰ با شماره ۴۶۰۸ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده و در کنار ارزش زمین‌شناختی خود، فرصتی برای معرفی چهره کمترشناخته‌شده گردشگری شهرستان دلیجان به شمار می‌رود.
دهیار کهک با بیان اینکه غار سن‌ایک را باید هم‌زمان به‌عنوان یک میراث طبیعی آسیب‌پذیر و ظرفیتی برای گردشگری تخصصی مد نظر قرار داد، تاکید کرد: برنامه‌ریزی برای معرفی این جاذبه تنها در صورتی می‌تواند به سود منطقه تمام شود که امنیت بازدیدکنندگان، حفاظت از سازندهای آهکی و مشارکت مردم روستا در منافع گردشگری در کنار یکدیگر قرار گیرند.
حاجعلی گفت: چنین رویکردی می‌تواند به شناساندن ظرفیت‌های طبیعی دلیجان کمک کند، بدون آنکه بهای معرفی این میراث، تخریب ویژگی‌های متمایزکننده آن باشد.
نظر شما