به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اینترستینگ انجینیرینگ، محققان آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور (LLNL) از کد شبیه‌سازی «اسفرال» برای مدل‌سازی دقیق‌تر واکنش سیارک به پرتوهای ایکس ناشی از انفجار یک دستگاه هسته‌ای در نزدیکی سطح آن استفاده کردند. این پرتوها مواد سطح سیارک را به‌سرعت گرم و تبخیر می‌کنند.
محققان پس از اعتبارسنجی این روش با مدل‌های انحراف سیارک، از اسفرال برای بررسی سه سناریوی پیچیده متلاشی کردن این اجرام استفاده کردند. نتایج نشان می‌دهد برخورد سیارک‌های خطرناک با زمین را می‌توان در صورت شناسایی به‌موقع، بالقوه مهار کرد.
دو راهکار اصلی برای مقابله با این تهدید وجود دارد: انحراف سیارک با ایجاد تغییرات جزئی در سرعت آن، به‌گونه‌ای که از کنار زمین عبور کند، و متلاشی کردن سیارک با شکستن عمدی آن به قطعات کوچک‌تر و پراکنده کردن آن‌ها، به‌طوری که بقایای آن تهدید قابل‌توجهی برای زمین ایجاد نکنند.
ماموریت DART ناسا در سال ۲۰۲۲ نمونه‌ای از روش انحراف جنبشی بود که طی آن فضاپیما عمداً با سیارک دیمورفوس برخورد کرد. در مقابل، استفاده از روش‌های هسته‌ای می‌تواند گزینه‌ای اضطراری برای مقابله با اجرام بزرگ‌تر یا شرایطی باشد که فرصت هشدار کوتاه است؛ زیرا این روش ظرفیت انتقال انرژی بیشتری نسبت به برخورد یک فضاپیما دارد.
دو مورد از شبیه‌سازی‌ها نشانه‌های قابل‌توجهی از تخریب سیارک را نشان دادند. این نتایج حاکی از آن است که مدل‌سازی سه‌بعدی با جزئیات بالا می‌تواند به درک بهتر واکنش سیارک‌ها به انفجارهای هسته‌ای کمک کند.
رهبر این تحقیق گفت: «این شبیه‌سازی‌ها تصویر دقیق‌تری از واکنش سیارک به یک انفجار هسته‌ای ارائه می‌کنند. توانایی مدل‌سازی آسیب، شکست و حرکت مواد در فضای سه‌بعدی، گامی مهم در بهبود قابلیت انسان برای ارزیابی گزینه‌های مقابله با تهدید سیارک‌هاست.»
نظر شما