گواهی‌های انسانی/ ۲۶

با هر سختی

هیچ اتفاقی را نباید فقط از روی لحظه اولش معنا کرد. باید امکان‌های وضع تازه را دید و با سنجش، انتخاب و برنامه از مصیبت‌ها امکان بیرون کشید، و با امکان چیزی ساخت که واقعا در زندگی اثر بگذارد.

گواهی‌های انسانی / ۲۴

علاج همگانی است

ترس هرکس را وادار می‌کند فقط برای نجات خودش بدود. چون قبل از هر چیز باور کرده هیچ سازوکاری و هیچ نهادی و هیچ جایی از جامعه کار نمی‌کنند.

گواهی‌های انسانی/ ۲۳

گلوله و فرهنگ

با سلاح از خودمان دفاع می‌کنیم، با دیپلماسی تلاش می‌کنیم آسیب‌ها را حداقل و گستره زمان را حداکثر کنیم و با نبرد فعال فرهنگی به سمت پیروزی نهایی می‌رویم.

گواهی‌های انسانی/ ۲۲

اپستین استثنا نبود

ماجرای دانشگاه کرنل به ما نشان می‌دهد جزیره اپستین نه موضوعی برآمده از اغراق‌های عجیب و غریب است، نه یک استثنا در یک تمدن پاکیزه.

به مناسبت روز گردشگری؛

به مسیرت ادامه بده «ایران»، مشتاق دیدار دوباره‌ات هستم!

یک دوچرخه سوار ایرلندی، بعد از عبور از ایران در مسیر سفر به شرق، فیلمی با عنوان «نامه به ایران» را در صفحه شخصی‌اش منتشر کرده: تو تنها کشوری هستی که آرزو می‌کردم اینقدر زود ترکت نمی‌کردم.

گواهی‌های انسانی/ ۲۰

ناتوانی؟ نه! ممنون!

در یک جامعه انسانی و سالم، ارزش انسان‌ها از پول و خرج کردن و مصرف نمی‌آید و انسان نادان، چه مرد و چه زن، بابت نادانی و ناتوانیش جذاب نیست.

گواهی‌های انسانی / ۱۹

گم شدن انتخاب

یکی از موفقیت‌های بزرگ انقلاب صنعتی این است که توانسته گزینش را جای انتخاب بنشاند. چیزی که ابداع را از آن حذف کرده‌اند، به ما می‌گوید آزاد هستیم؛ چون می‌توانیم از میان آن همه یکی را برداریم.

گواهی‌های انسانی / ۱۸

رنگین یا ننگین؟

تا همین یک نسل قبل از من، هنوز رسانه‌ها و سرمایه‌داری نتوانسته بودند به ما بقبولانند که ارزش ما در فهم و عمل ما نیست، بلکه در میزان خرج و مصرف ما است.

گواهی‌های انسانی / ۱۷

تقدیر با آموختن

وقتی رفتاری با پاداش، توجه و شهرت پاسخ می‌گیرد، معنای اجتماعیش هم تغییر می‌کند. کاری که پیش‌تر از نسبتی درونی با جهان می‌آمد، حالا می‌تواند در نگاه دیگران راهی برای تبدیل شدن به سلبریتی شود.

ویزا و سازمان ملل؛ مرز میان حاکمیت دولت میزبان و آزادی گردش اطلاعات

درباره عدم صدور ویزا برای اعضای تیم رسانه‌ای همراه رئیس‌جمهور؛ دولت میزبان تا چه اندازه می‌تواند از قواعد عمومی مهاجرتی خود برای محدود کردن حضور رسانه‌ها در رویدادهای سازمان ملل استفاده کند؟

گواهی‌های انسانی/ ۱۶

استمرار بت‌های قدیمی

اصرار داریم مهم‌ترین امور انسانی را با همان سرعتی داوری کنیم که اجدادمان خطر، خوراک، یا جذابیت را تشخیص می‌داده‌اند. آنچه فوراً می‌بینیم مهم می‌شود و آنچه باید بفهمیم را نادیده می‌گیریم.

گواهی‌های انسانی/ ۱۵

شایستگی با پروتز

ما بیش از یک قرن است با آرامش کامل به ویژگی‌هایی نمره می‌دهیم که گاه حاصل بخت‌، گاه حاصل کار دیگران، و گاه حاصل توان خرید خدمات هستند. بعد نام این رتبه‌بندی را شایستگی می‌گذاریم.

«پدافند زبانی»؛ ضرورت راهبردی یا شعار مناسبتی!

«پدافند زبانی» بدون تحول بنیادین در ساختار و سیاست‌گذاری شورای هماهنگی پاسداشت زبان فارسی محقق نمی‌شود و نیازمند تشکیل «شورای عالی پدافند زبانی» و تدوین «قانون جامع پدافند زبانی» است.

گواهی‌های انسانی/ ۱۳

به پای خویشتن ایستادن

آدمی که از نام دیگری نیرو می‌گیرد، ممکن است بلندتر دیده شود، اما معلوم نیست قامت خودش در غیاب آن نام چه اندازه است.

گواهی‌های انسانی / ۱۲

گریز از سقوط؛ به بهانه سقوط مشهود این روزهای از وطن گریختگان

مسئله در نهایت این است که انسان عامل بماند؛ بداند چه چیزی ارزش دارد، چه کسی محروم شده و چرا، چه چیزی درست است، و عمل انسانی چه پیامدی دارد.

گواهی‌های انسانی / ۱۱

شط جاری حماسه‌ امت مبعوث

رزمنده، امدادگر، پزشک، مادر خانواده، کسی که وظیفه‌ای عادی را در وضعیتی غیرعادی ادامه می‌دهد، می‌تواند آن پاره از روایت حماسی باشد. حماسه از جمع شدن همین پاره‌ها بزرگ می‌شود، نه از قلم‌زدن.

گواهی‌های انسانی / ۱۰

صخره‌های تدبیر و آرامش در برابر شایعه

در جنگ شناختی، دشمن فقط نمی‌خواهد چند نفر را با خبری غلط فریب دهد. اعتماد به رسانه‌ها، اعتماد به راه‌های تصحیح خطا، و حتی معیار تشخیص خبر درست هدف هستند.

گواهی‌های انسانی/ ۸

وزش شایعه

شایعه ممکن است درست از آب درآید و شاید خبر غلط باشد. تفاوت در وضعیت لحظه گردش آن‌ها است؛ آیا ادعای کم‌پشتوانه از آستانه عبور کرده و خود را خبر وانمود می‌کند؟

گواهی های انسانی/ ۷

خیمه رسانه

کارکرد گفت‌وگویی رسانه دو وظیفه هم‌زمان دارد؛ حفظ تکثر و اختلاف، و حفظ زمینه مشترکی که اختلاف بر روی آن معنا داشته باشد.

گواهی های انسانی/ ۶

چشمان رسانه

کارکرد نظارتی رسانه، بخشی از کارکرد اصلی اطلاع‌رسانی است. بدون چنین اطلاع‌رسانی‌ای، نظارت بر صاحبان قدرت و بازیگران بانفوذ جامعه تقریباً بی‌معنا می‌شود.

گواهی‌های انسانی / ۵

دروازه رسانه

جامعه‌ دموکراتیک واقعی، جایی است بین یک جامعه‌ کاملا آزاد و بدون قید، و یک جامعه‌ دیکتاتوری بزک‌کرده. جامعه‌ای است با مشترکات حداقلی اما جدی و اختلاف نظرهای دروازه‌بانی شده اما غیر مصنوعی.

گواهی‌های انسانی / ۴

اندوه رسانه

دوگان‌سازی روایت و تجویز، ناآشنایی با مفهوم روایت، و در عمل فراخوان به این که گفتار انتقادی و تخصصی تعطیل شود ترسناک است.

گواهی‌های انسانی / ۳

امید، رمز زندگی

امید آدامسی شده است که معلم‌های موفقیت می‌جوند و با جویدنش جیب آدم‌هایی را می‌زنند که اتفاقا اغلب در وضع دردناکی هم هستند. اما قبل از کلاس‌های موفقیت، وقتی امید هنوز آدامس نبود، چه بود؟

گواهی‌های انسانی/ ۲

یک معدن و دو بهبود

«بهبود معادن» اگر فقط از روی تولید، سرمایه‌گذاری، استخراج و فرآوری سنجیده شود، چیز زیادی درباره‌ وضع معدن‌کاری نمی‌گوید. یک سوی معدن بیشتر تولید می‌کند؛ سوی دیگر هنوز قربانی می‌گیرد.

گواهی‌های انسانی/ ۱

سیاست بی‌سیاستی

سیاست از جایی شروع می‌شود که بفهمیم جهان بیرون از اراده ما هم وجود دارد. دیگران تصمیم می‌گیرند، واقعیت امر در برابر ما مقاومت می‌کند و ابزارها در مواردی شکست می‌خورند.

مسئولیت اجتماعی و روایتگری مبارزه با استعمار

رئیسعلی دلواری و یارانش مقاومت کردند تا استعمار انگلیس نتواند اراده خود را بر مردم این سرزمین تحمیل کند، آنان برای حفظ استقلال و عزت مردم ایران ایستادند.

نبردی را که برده‌ایم، باخته روایت نکنیم

هشدار همیشه به بیداری منجر نمی‌شود. هشدار، اگر بر شناخت دقیق صحنه استوار نباشد، می‌تواند پیش از وقوع هر شکستی، احساس شکست را در دل مردم بنشاند.

در حاشیه جام‌جهانی۲۰۲۶؛

جامِ‌جهانی، جامِ تهی از کتاب

میان فروش چندصد هزار نسخه کتاب و تمرکز توجه میلیون‌ها انسان بر یک رویداد جهانی، شکافی شکل گرفته که صرفاً با آمار فروش قابل توضیح نیست. این شکاف، بیش از آنکه اقتصادی باشد، فرهنگی است.

به یاد آقای شهید ایران؛

روایت زیسته یک سوگ؛ وقتی تقویم، اشک را برمی‌گرداند

گاهی یک باجه پذیرش، یک تقویم دیواری و یک روز تعطیل، همه آن چیزی است که لازم است تا داغی قدیمی از نو در جان آدمی سرباز کند. این یادداشت، روایت زنی است از بازگشت بغض، در امتداد هفت سال.

به یاد آقای شهید ایران؛

آن مرد و آخرین «اللهم انا لا نعلم منه إلا خیراً»

بارها برای یارانش دعا خواند و مردم پشت سرش گواهی داد که «از آنان جز خیر ندیده‌اند». روزگار اما چنان ورق خورد که همان جمله، این بار بر پیکر خودش جاری شد؛ دعایی که به اعتراف یک ملت تبدیل شد.